Detektywi Legionowo, Detektyw Legionowo - profesjonalne Usługi Detektywistyczne Legionowo
Mieszkasz w LEGIONOWO? Szukasz Detektywa?
Zapraszamy do skorzystania z naszych usług detektywistycznych na terenie Legionowa, Serocka, Wieliszewa, Zegrza, Nieporętu i okolic.
Monika - Kobieta Detektyw 535 440 037 - właścicielka kobiecej agencji detektywistycznej FEMINA, doświadczony Detektyw - Dowody Zdrady. www.kobieta-detektyw.waw.pl
Krzysztof - Detektyw - 502 492 132 - licencja prywatnego detektywa od 2006r - były pracownik Komendy Głównej Policji, - wykształcenie prawnicze, specjalista w zakresie sprzętu detektywistycznego oraz ustalania danych. www.prywatnydetektyw.waw.pl
Co wyróżnia nasze biuro detektywistyczne:
- doświadczenie,
- super sprzęt fotograficzny - jako jedni z nielicznych detektywów inwestujemy w profesjonalne aparaty z teleobiektywami,
- profesjonalne lokalizatory GPS, podsłuchy, mini kamery,
- uczciwe podejście do zlecenia detektywistycznego,
- podpisywanie umów,
- licencję detektywów, wpis do MSWIA, itp
- ciągłe doszkalanie w materii usług detektywistycznych, sprzętu detektywistycznego oraz wiedzy prawnej.
Po zakończonych działaniach detektywistycznych każdy klient agencji detektywistycznej dostaje sprawozdanie wraz z dokumentacją zdjęciową.
nasze podstawowe usługi:
- DOWODY na ZDRADĘ,
- POSZUKIWANIE DŁUŻNIKÓW i MAJĄTKÓW,
- WERYFIKACJA KONTRAHENTÓW,
- WINDYKACJA NALEŻNOŚCI (polubowna i prawna),
- WERYFIKACJA ZWOLNIEŃ LEKARSKICH,
- PORADY PRAWNO-DETEKTYWISTYCZNE,
- USTALANIE DANYCH.
- POSZUKIWANIE OSÓB ZAGINIONYCH
- SPRAWY KARNE
- WYNAJEM I SPRZEDAŻ SPRZĘTU DETEKTYWISTYCZNEGO
(GPS, podsłuchy, kamery, szpieg komputerowy)
Zadzwoń po cennik usług detektywistycznych na terenie LEGIONOWA.
Monika - Kobieta Detektyw 535 440 037, Krzysztof - Detektyw - 502 492 132
Nasz serwis DETEKTYWI DOWODY ZDRADY www.dowody-zdrady.eu
Od 2006 roku skutecznie śledzimy i zbieramy materiał dowodowy potrzebny do sądu.
Zdjęcia w ogłoszeniu są naszą własnością - zakaz kopiowania bez zezwolenia.
Detektywi Legionowo, Biuro Detektywistyczne Legionowo,, Agencja Detektywistyczna Legionowo, Detektyw Legionowo, Prywatny Detektyw Legionowo, Cennik Usług Detektywistycznych Legionowo, Usługi detektywistyczne Legionowo
-------------------------
Nasze blogi i marki:
www.kobieta-detektyw.waw.pl , https://specjalistki-od-zdrad.blogspot.com/ Kobiece Biuro Detektywistyczne - Monika kobieta Detektyw - Specjalistki od Zdrad
www.prywatnydetektyw.waw.pl https://prywatnydetektyw.blogspot.com/ Prywatny Detektyw Krzysztof - licencja od 2006r
www.dowody-zdrady.eu, https://dowody-zdrady.blogspot.com/ Agencja Detektywistyczna Dowody Zdrady - Detektywi Dowody na zdradę
www.sklep-detektywa.eu, http://akcesoria-detektywistyczne.blogspot.com/ Sklep Detektywistyczny w Warszawie z opcją dowozu na terenie Legionowa oraz Sklep Detektywa online - wysyłka akcesoriów szpiegowskich.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Legionowo
Legionowo[edytuj]
| |||||
 Urząd Miasta Legionowo | |||||
| |||||
| Państwo |  Polska | ||||
| Województwo |  mazowieckie | ||||
| Powiat | legionowski | ||||
| Gmina | gmina miejska | ||||
| Aglomeracja | warszawska | ||||
| Data założenia | 1877 | ||||
| Prawa miejskie | 3 maja 1952 | ||||
| Prezydent | Roman Smogorzewski | ||||
| Powierzchnia | 14[1] km² | ||||
| Wysokość | 75-85 m n.p.m. | ||||
| Populacja (30.06.2016) • liczba ludności • gęstość | 54 170[2] 4 000,7 os./km² | ||||
| Strefa numeracyjna | (+48) 22 | ||||
| Kod pocztowy | 05-117 do 05-122 | ||||
| Tablice rejestracyjne | WL | ||||
Położenie na mapie powiatu legionowskiego
 
Legionowo
| |||||
 52°24′24″N 20°56′05″E | |||||
| TERC (TERYT) | 1408011 | ||||
| SIMC | 0920806 | ||||
| Hasło promocyjne: Legionowo. Porusza! | |||||
Urząd miejski
ul. Piłsudskiego 4105-120 Legionowo | |||||
| Strona internetowa | |||||
| BIP | |||||
Legionowo – miasto w województwie mazowieckim, siedziba powiatu legionowskiego, położone w Kotlinie Warszawskiej, w odległości ok. 22 km na północ od centrum stolicy. Miasto należy do aglomeracji warszawskiej. W latach 1975–1998 należało administracyjnie do województwa stołecznego warszawskiego.
Spis treści
[ukryj]- 1Położenie geograficzne
- 2Demografia
- 3Środowisko przyrodnicze
- 4Historia
- 5Architektura
- 6Zabytki
- 7Honorowi obywatele miasta
- 8Pomniki i tablice
- 9Wspólnoty wyznaniowe
- 10Kapliczki, krzyże i figurki świętych
- 11Gospodarka
- 12Osiedla
- 13Transport
- 14Edukacja
- 15Sport
- 16Ważniejsze obiekty
- 17Obiekty w budowie
- 18Miasta partnerskie
- 19Ciekawostki
- 20Zobacz też
- 21Przypisy
- 22Bibliografia
- 23Linki zewnętrzne
Położenie geograficzne[edytuj]
Legionowo leży na szlakach komunikacyjnych łączących Warszawę z Gdańskiem (Linia kolejowa nr 9) i Pojezierzem Mazurskim (droga krajowa nr 61). 7 km dzieli miasto od Zalewu Zegrzyńskiego – m.in. miejsca wypoczynku mieszkańców Warszawy i okolic. Znajduje się w centrum województwa mazowieckiego.
Demografia[edytuj]
Legionowo jest szóstym pod względem liczby mieszkańców miastem województwa mazowieckiego (po Warszawie, Radomiu, Płocku, Siedlcach i Pruszkowie) oraz pierwszym w Polsce pod względem gęstości zaludnienia. Na 100 mężczyzn przypada 111 kobiet[1].
- Piramida wieku mieszkańców Legionowa w 2014 roku[2].
Środowisko przyrodnicze[edytuj]
Legionowo niemalże ze wszystkich stron okalają lasy. Lesistość w granicach miasta wynosi 10,3%, zaś w powiecie legionowskim 30,6%.[1]. W pobliżu znajduje się sztuczny akwen - Zalew Zegrzyński, zaś cały powiat leży między Wisłą a Narwią.
Historia[edytuj]
Historia Legionowa rozpoczyna się w XIX w. W 1877 na terenie ówczesnych dóbr hr. Potockiego powstała stacja Kolei Nadwiślańskiej Jabłonna. W tym miejscu trasa kolei przecinała się z jedną z pierwszych dróg bitych na ziemiach Polski – Traktem Kowieńskim. W ciągu kolejnych kilku lat, przy stacji kolejowej, hrabia August Potockizałożył letnisko zwane od jego imienia Gucinem (hrabiego potoczne nazywano Guciem). Dawne letnisko to teraz sam środek Legionowa pomiędzy ulicą Piłsudskiego a Warszawską. Z tego też okresu pochodzą inne nazwy związane z Legionowem: Bukowiec (wówczas gajówka), Kozłówka i Ludwisin (dwa folwarki). Teraz są to dzielnice miasta.
W 1892 także przy stacji, ale po drugiej stronie torów, powstał carski garnizon wojskowy. To on wyznaczał dalsze dzieje Legionowa. W 1898 w Jabłonnie powstał Oddział Balonowy Warszawskiego Rejonu Fortecznego. Zapoczątkowana przez Rosjan tradycja baloniarstwa przetrwała w Legionowie prawie do końca XX wieku. Legionowscy oficerowie na balonach "Kościuszko" i "Polonia II" czterokrotnie triumfowali w międzynarodowych zawodach o Puchar Gordona Bennetta.
W 1897 powstała Huta Szkła „Jabłonna”.
Jabłonna i Legionowo stały się jednymi z ważniejszych obszarów stacjonowania rosyjskich żołnierzy po 1 sierpnia 1914 (od rozpoczęcia I wojny światowej). Carski garnizon został zlikwidowany w 1915 roku, kiedy do osady wkroczyli Niemcy. 14 listopada 1918 po raz pierwszy od 27 lat w koszarach zamieszkała polska załoga. 3 maja 1919 oficjalnie nadano osadzie nazwę Legionowo.
W okresie międzywojennym miejscowość zaczęła rozkwitać. W lawinowym tempie rosła liczba mieszkańców, rozrastała się także sama osada. W połowie lat 20. XX w. hrabia Maurycy Stanisław Potocki rozparcelował znaczną część swojego majątku. W 1921 roku w Legionowie przebywał przyszły prezydent Francji Charles de Gaulle. W tym samym roku powstała pierwsza szkoła podstawowa na Piaskach (dziś w tym miejscu stoi przedszkole) oraz kaplica garnizonowa. Pod koniec lat 20. XX w. rozpoczęło funkcjonowanie wojskowo-naukowe Centrum Aerologiczne z Wojskowym Wydziałem Aerologicznym Państwowego Instytutu Meteorologicznego. PIM istnieje w Legionowie do dzisiaj. Od lat 20. do wybuchu wojny stacjonował w Legionowie 1. Dywizjon Pociągów Pancernych (jedna z dwóch jednostek tego typu w Polsce).
W latach 1930-1952 siedziba wiejskiej gminy Legionowo. W 1932 otwarto tu jedno z pierwszych w Polsce kin dźwiękowych. Teren dzisiejszego osiedla Piaski był wówczas poligonem z torami kolejowymi i ćwiczebnym mostem. W latach 30. XX w. na terenie Bukowca, który prawnie jeszcze nie należał do Legionowa, powstało osiedle zamieszkane głównie przez wojskowych oficerów i ich rodziny. Z okresu międzywojennego pochodzi wiele charakterystycznych dla Legionowa domów piętrowych z dużą ilością okien i dużym strychem. W dworku przy ul. Norwida 10 mieści się Miejski Ośrodek Kultury, w drewnianym domku przy ul. Warszawskiej 72 zorganizowana została galeria. Natomiast Willa Bratki przy ul. Mickiewicza 23 znalazły swoje miejsce Zbiory Historyczne Miasta Legionowa. Budynek służy także Towarzystwu Przyjaciół Legionowa.
Wybuch II wojny światowej zakończył dynamiczny rozwój miasta. W Legionowie powstawały komórki Polskiego Związku Powstańczego. W domu przy ulicy Królowej Jadwigi 13 mieściła się radiostacja, punkt łącznikowy i komórka wywiadu (dom przy Cafe Marysieńka). W 1940 roku między ulicami Sobieskiego a Listopadową, na terenie zwanym Cegielnią Niemcy utworzyli getto dla ludności żydowskiej. 1 sierpnia 1944 roku, w Legionowie, jako jedynym mieście poza Warszawą, wybuchło powstanie warszawskie. Sztab powstańczy mieścił się w budynku przy ul. Jagiellońskiej 30. Oddziały powstańcze zajęły opuszczony przez Niemców budynek koszar oraz próbowały blokować szosę do Strugi, jednak w obliczu niemieckiej groźby spalenia Legionowa dowódca rejonu, pułkownik Kłoczkowski „Grosz” podjął decyzję o zakończeniu walk[5][6]. W walce z okupantem brało udział bezpośrednio ponad 4 tys. mieszkańców Legionowa. Tyle samo zginęło w latach wojny. Po zaprzestaniu walk w Legionowie uczestnicy zajmowali się "szmuglem" żywności i uzbrojenia dla walczącej jeszcze Warszawy oraz opieką nad rannymi w walkach.
W 1947 roku Legionowo liczyło 9860 mieszkańców. W 1950 roku Zakłady Balonowe ponownie podjęły produkcję pod nazwą „Aviotex”. Po wojnie w Legionowie stacjonowały oddziały 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. 1 września 2011 roku została ostatecznie rozformowana wywodząca się z niej 1 Dywizja Zmechanizowana (1DZ). 17 marca 1947 nastąpiło rozwiązanie kawalerii polskiej połączone z ostatnią w mieście defiladą ułanów.
W latach 1952-1975 Legionowo należało do powiatu nowodworskiego. Na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 3 maja 1952 roku Legionowo otrzymało prawa miejskie. Siedem lat później założono Spółdzielnię Mieszkaniową, co zapoczątkowało rozwój budownictwa i wzrost liczby mieszkańców. W ten sposób powstawało nowe Legionowo. Z przedwojennego miasta-letniska zmieniało się w miasto-sypialnię. Powstały tutaj osiedla bloków z "wielkiej płyty": Jagiellońska, Sobieskiego i Piaski. W 1987 roku liczba ludności przekroczyła 50 tys., co sprawiło, że Legionowo zostało wpisane do miast prezydenckich.
Przez wiele lat miasto było tzw. "sypialnią Warszawy". Mieszkańcy uczyli się, pracowali i bawili w Warszawie, a tylko sypiali w Legionowie. W związku z licznymi inwestycjami w infrastrukturę kulturalno-rozrywkowo-sportową (m.in. przebudowa Stadionu Miejskiego, budowa Ratusza Miejskiego z salą widowiskową, budowa nowoczesnych boisk ze sztuczną nawierzchnią do piłki nożnej i koszykówki, budowa skateparku, budowa ścieżek rowerowych, przebudowa Miejskiego Ośrodka Kultury, budowa hali widowiskowo-sportowej Arena Legionowo), znacznym dofinansowaniem lokalnej oświaty m.in. modernizacja szkół oraz organizacjom przez Urząd Miasta, Miejski Ośrodek Kultury i MOSiR wielu imprez kulturalno-sportowych mieszkańcy zaczynają kształcić się, pracować oraz spędzać wolny czas w Legionowie.
Architektura[edytuj]
Miejski Ośrodek Kultury na ul. Norwida 10
Willa została zbudowana prawdopodobnie w 1927 r. przez Stanisława i Marię Gajewskich. Willę w 1981 roku wykupiło i wyremontowało miasto Legionowo, po czym przekazało na placówkę Miejskiego Ośrodka Kultury.
Willa na ul. Krasińskiego 50
Willa wybudowana 1929 roku dla Flawiana Onyszko to budynek parterowy z mieszkalnym poddaszem z trójkątnym szczytem i balkonem wspartym na kolumnach, była w latach 1989-2001 placówką Miejskiej Biblioteki. W tym domu mieści się Zarząd Główny Kombatantów Polskich.
Drewniany dom na ul. Krasińskiego 26
Drewniany dom na ul. Krasińskiego 26, zbudowany w okresie międzywojennym, w czasie okupacji i po wojnie pełnił funkcję szpitala.
Dom na ul. Batorego 14
Na ul. Batorego 14 znajduje się dom parterowy z mieszkalnym poddaszem, odeskowany z zewnątrz, z przeszklonymi werandami. Zbudowany został w 1926 roku przez Emilię i Antoniego Mossakowskich.
Willa „Kazinek" na ul. Warszawskiej
Zbudowana w 1935 roku przez Kazimierza Kowalskiego. W 1944 roku stacjonowały w nim wojska radzieckie. Właściciel domu był inżynierem i saperem. W 1922 roku został odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy.
Willa Raciążanka na ul. Batorego
Charakterystyczny dom zbudowany zbudowany przez rodzinę Górczyńskich. Dom był przejściowo posterunkiem Policji, sklepem z materiałami żelaznymi, mydlarnią i kawiarnią.
Dwupiętrowa kamienica na ul. Kopernika 16
Dwupiętrowa kamienica zbudowana w 1930 roku przez Jerzego Petersburskiego – kompozytora m.in. „Tanga Milonga”. Mieściła się w nim Szkoła handlowa gen. Bolesława Sierzpietowskiego, Koedukacyjne Gimnazjum Kupieckie Jerzego Siwińskiego, a we wrześniu 1939 roku szpital polowy. W czasie okupacji było tu tajne gimnazjum a po wojnie Liceum Ogólnokształcące, następnie szkoła zawodowa.
Willa na ul. Reymonta 1
Willa zbudowana w 1932 roku przez Józefa i Natalię Radwańskiech. Jest to budynek parterowy z mieszkalnym poddaszem z przeszkloną werandą.
.jpg)
Zabytki[edytuj]
Willa Orawka
Willa została zbudowana w 1928 roku dla Władysława Kołakowskiego według projektu Witolda Wyganowskiego. Jest to dom parterowy z mieszkalnym poddaszem. Nowi właściciele zamieszkują willę od lat 80. XX wieku.
Willa Bratki
Willa zbudowana w 1928 roku dla rodziny Millerów, przed wojną była siedzibą wójta gminy Jabłonna, w okresie okupacji funkcjonował tu szpital utworzony przez dr Tadeusza Frydrychowicza. W latach 90. mieściła się porodówka. Od 2001 roku znajduje się tu Muzeum Historyczne[4].
Zespół willowo-parkowy “Kozłówka”
Składa się z willi murowano-drewnianej wzniesionej ok. 1885 roku i otaczającego ją parku krajobrazowego.
Budynek koszar
Drewniany budynek koszar wybudowany w stylu wielkoruskim. Wpisany do rejestru zabytków w 1999 roku. Znajduje się na ulicy Zegrzyńskiej. Po wielu podpaleniach, rozebrany i odbudowany na terenie SP nr 8 w Legionowie. Aktualnie użytkowany jest jako muzeum.
.jpg)
.jpg)
Honorowi obywatele miasta[edytuj]
- Edward Dietrich (1910 – 2005) – tytuł nadano 26.07.1995 r.
- Wanda Tomczyńska (1910 – 1998) – tytuł nadano 26.07.1995 r.
- Ludwik Schmidt (1916 – 2008) – tytuł nadano 30.07.1997 r.
- ks. Jan Mrugacz (1915 – 2002) – tytuł nadano 29.04.1998 r.
- Andrzej Paszkowski (1923 – 2003) – tytuł nadano 21.07.1999 r.
- Lucjan Spletsteser (1929 – ) – tytuł nadano 02.10.2002 r.
- Bronisława Mazur (1926 – ) – tytuł nadano 25.06.2003 r.
- Teofila Bojkowska – tytuł nadano 30.08.2008 r.
- Zygmunt Pryszmont – tytuł nadano 30.08.2008 r.
- Artur Żmijewski – tytuł nadano 30.05.2009 r.
- Ryszard Kaczorowski – tytuł nadano 30.05.2010 r.
- Alina i Czesław Centkiewiczowie – tytuł nadano 26.09.2012
Pomniki i tablice[edytuj]
Pomnik Polski Walczącej
Wcześniej w miejscu, gdzie teraz znajduje się Pomnik Polski Walczącej, stał krzyż brzozowy z tablicą, na której zostały umieszczone nazwiska poległych w walce mieszkańców Legionowa. Krzyż postawiony w latach sześćdziesiątych dziesięć lat później został usunięty. Obecny pomnik powstał z inicjatywy byłych żołnierzy I Rejonu VII Obwodu "Obroża" Armii Krajowej, został odsłonięty i poświęcony 22 maja 1994 r. a opiekują się nim uczniowie Szkoły Podstawowej Nr 7 im. VII Obwodu "Obroża" Armii Krajowej.
Głaz pamięci harcerzy poległych 2 sierpnia 1944 r
Głaz poświęcony pamięci harcerzy poległych 2 sierpnia 1944 r. W jego budowę zaangażowali się żołnierze AK I Rejonu VII Obwodu "Obroża" w Legionowie. Odsłonięcia pomnika w dniu 2 sierpnia 1986 r. dokonała matka jednego z poległych harcerzy, pani Jadwiga Zakrzewska oraz przewodniczący zarządu środowiska żołnierzy AK VII Obwodu "Obroża" kpt. Edward Dietrich[7]. Pomnik poświęcił ks. kapelan Leszek Kołoniecki z kościoła garnizonowego w Legionowie.
Głaz w hołdzie dowódcy Romanowi Kłoczkowskiemu ps. Grosz
Głaz narzutowy umieszczony na postumencie żelbetowym. W części frontowej głazu umieszczono granitową tablicę. Pomnik odsłonięto 3 maja 1992 roku. Autorami projektu są: Edward Dietrich i mgr inż. arch. Bogusław Piątek[8]. Głaz znajduje się na ogrodzonej metalowym ogrodzeniem działce, bez swobodnego dostępu do niego. .
Głaz Al. Sybiraków na Osiedlu Piaski
Na betonowym fundamencie ułożono płytki kamienne. Podtrzymują one płytę z jasnego granitu. Na płycie umieszczono kamienny cokół, na którym zamocowano głaz granitowy. W części frontowej głazu wkuto metalową tablicę. 6 listopada 1994 roku jednej z ulic osiedla Piaski w Legionowie (na terenie garnizonu) nadano nazwę al. Sybiraków. Pomnik wraz z aleją został 8 listopada 1994 roku poświęcony ofiarom walk z caratem i komunizmem. Autorem projektu jest mjr Grzegorz Nowak[8].
Głaz upamiętniający Generała Bolesława Roję
W 1919 roku na wniosek gen. Bolesława Roi, miasto otrzymało nazwę Legionowo. Głaz znajduje się na Bukowcu, na ulicy gen. Bolesława Roi.
Głaz upamiętniający rodzinę Rykaczewskich
Hołd dla rodziny, która w okresie okupacji działała w konspiracji niepodległościowej. W latach późniejszych oddani pracy zawodowej i społecznej, szanowani obywatele miasta[9].
Obelisk upamiętniający podchorążych: Jerzego Dąbrowskiego ps Lato i Stefana Majewskiego ps Warta
Odsłonięcie pomnika odbyło się w 68 rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego na Placu Kościuszki w miejscu, gdzie zostali pojmani przez Niemców 20 czerwca 1943 roku. Pięć dni później, 25 czerwca 1943 roku zostali rozstrzelani za "transport broni ze zrzutów alianckich".
Tablica pamięci Wandy Tomczyńskiej, porucznika Armii Krajowej ps. "Ala"
Wanda Tomczyńska praktycznie już od pierwszych tygodni okupacji niemieckiej w 1939 r. podjęła działalność konspiracyjną w szeregach ZWZ-AK w Legionowie. Tablicę odsłonięto w drugą rocznicę śmierci por. Wandy Tomczyńskiej, 17 września 2000 roku.
Tablica pamięci Andrzeja Paszkowskiego, kapitana Armii Krajowej ps. "Dzik", "Kord"
Andrzej Paszkowski to honorowy obywatel miasta Legionowo. Tablica została odsłonięta 3 maja 2013 r. i znajduje się przy rondzie u zbiegu ulic Tadeusza Kościuszki, Jana Matejki i Zygmunta Krasińskiego, które od 26 września 2012 r. nosi jego imię.
Obelisk z pamiątkową tablicą w Kwaterze Wojennej
Na cmentarzu przy Alei Legionów utworzono w latach 50. XX wieku Kwaterę wojenną w której spoczywają żołnierze Wojska Polskiego i Armii Krajowej oraz cywilne ofiary hitlerowskich mordów. Pomiędzy mogiłami wzniesiono wysoki obelisk, który odnowiono 1 września 2004 r. zdobiąc go granitowymi płytami.
Metalowy Krzyż w Kwaterze Zesłańców Sybiru
Z inicjatywy Koła Związku Sybiraków na cmentarzu przy Alei Legionów powstała Kwatera Zesłańców Sybiru. W ogrodzonej części nekropolii stanął metalowy krzyż będący symboliczną mogiłą tych, którzy nie wrócili z zsyłki. Obok niego chowani są dawni Sybiracy z Legionowa i okolic.
Komentarze
Prześlij komentarz